จากเด็กหญิงโรงเรียนวัดในต่างจังหวัด จบ ป.6 จะต้องไปเรียนต่อ ม.1 เหมือนเป็นอะไรที่ไม่ต้องคิดเยอะ ก็เรียนมันแถวนี้แหละใกล้บ้าน เป็นโรงเรียนประจำอำเภอไม่ไกลจากบ้าน นั่นคือ โรงเรียนบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จากตรงนี้เป็นจุดเริ่มต้นครั้งยิ่งใหญ่ที่ทำให้เปลี่ยนชีวิตจนถึงปัจจุบัน
เรื่องราวมีอยู่ว่า มีเพื่อนผู้หญิงในห้องที่สมัครเล่นวงโยธวาทิตแล้วบังเอิญกลับบ้านทางเดียวกัน อาจารย์เลยถามเพื่อนว่า “ใครที่อยู่ใกล้บ้านเรา” เพื่อนตอบว่า “อรนุชค่ะ” แล้วอาจารย์ก็หันมาบอกเราว่า “งั้นเธอก็มาเล่นดนตรีเป็นเพื่อนกันจะได้กลับบ้านพร้อมกัน” (อ้าว! ทำไมงั้น ก็ไม่ได้คิดจะเล่นดนตรี ซวยเลย นี่คือ แอบบังคับไปในตัว) ตั้งแต่นั้นมาก็ซ้อมดนตรีตอนเย็นทุกวัน รวมไปถึงวันเสาร์ จากที่คนอื่นเค้าได้เรียนพิเศษได้ไปเที่ยวกัน ส่วนเราก็ชีวิตอยู่กับดนตรีมาตลอด 6 ปี แต่สิ่งดีๆที่ได้มาคือ ระบบรุ่นพี่รุ่นน้องเหมือนกับมหาวิทยาลัย การที่เราอยู่ในวงทำให้เรามีระเบียบมาก (เพราะอาจารย์เป็นที่ขึ้นชื่อว่าโหดสุดๆ)
ผ่านไปหกปี........จนใกล้จบ ม.6 (สายวิทย์) มาสอบครู 5 ปี รุ่นแรกใช้ผล Ent เข้า ไม่อยากบอกเลยว่า เรื่องเอกที่เรียนทะเลาะกับพ่อน่าดู พ่อบอกว่า “เลือกลงเอกคณิตนะลูก” รับคำ “ค่ะ” แต่พ่อน่าจะรู้ว่าเราค่อนข้างเอาแต่ใจ ส่งใบสมัครพร้อมสอบปฏิบัติ อันดับ 1 คือ ดนตรีสากล มศว อันดับ 2 ดนตรีสากล ม.บูรพา และ อันดับ 3คณิตศาสตร์ มรภ.พระนครศรีอยุธยา (ความฝันพ่อขอที่ 3 ละกัน ก็ยังไม่ใส่ดนตรีหมด หมายความว่ายังเกรงใจพ่ออยู่) ประกาศผล ปรากฏว่าได้เรียนที่ มศว ที่บ้านก็ดีใจน่าดู เอาน่ะยังไงก็สอบติดแถมยังได้ทุนเรียนและบรรจุเลย อย่างน้อยก็ตามความฝันพ่อที่ว่าอยากให้ลูกสาวเป็นครู
8 พฤษภาคม 2547 น้องปีหนึ่ง มศว โอ้โหนี่สิเฟรชชี่มหาวิทยาลัย รับน้องกันไปตามระเบียบสนุกดีได้อะไรจากรับน้องก็เยอะ ผ่านไป 1 ปี ปีที่ 2 มีสิ่งพลิกผันชีวิต คือ กินยาลดความอ้วน กินแล้วลดไป 5 กิโล พอหยุดกินโยโย่ขึ้นมา 10 กิโล จาก 55 ลดเหลือ 50 แล้วขึ้นมา 60 (แม่เจ้า ในเวลาแค่ 2 เดือน) ปัจจุบันก็เป็นอย่างที่เห็น อวบระยะสุดท้าย ต่อมาก็ทำใจมันลงไม่ได้แล้วจริง ๆ
พอจบมาบรรจุก็ได้บรรจุที่โรงเรียนวัดใหญ่ชัยมงคล (ภาวนารังสี) และป็นอันเข้าใจกับเพื่อนครูรุ่นราวคราวเดียวกันว่า “โรงเรียนดัง โรงเรียนเด่น เป็นสง่า” ก็เป็นโรงเรียนที่สร้างให้เราเก่งงานและเกรงทุกอย่างก็ว่าได้ (สากกะเบือยันเรื่อรบไม่มีครูที่ไหนทำได้เหมือนที่นี่อีกแล้ว) จากตรงนี้แหละที่ให้เราพบว่าชีวิตมหาวิทยาลัยเป็นชีวิตที่(5 ส.จริง) มีทั้งความสนุก สะดวก สบาย สงบเงียบ (ใกล้สินเดือน) สง่างาม(ต้นเดือน) และอยากจะเก็บอารมณ์แบบนี้ไว้ในกล่องความทรงจำให้ได้มากที่สุดตลอดกาล..........
